agiosiannis1

Ψυχωφέλιμα

                                  Οι Λογισμοί

                            http://4.bp.blogspot.com/-4QsH2FjFb4s/UAUCttOK2eI/AAAAAAAAApA/Q6IvSLf3UB0/s1600/%CF%83%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B1+%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%87%CE%BF%CE%AF.jpg

Κάποιος αδελφός εμπιστεύτηκε με λύπη στον Όσιο Σισώη, πως παρόλο
που αγωνίζεται σκληρά, δε μπορούσε να ελευθερωθεί από τα πάθη του.
-Πώς να ελευθερωθείς από αυτά παιδί μου, του αποκρίθηκε ο Άγιος Γέροντας,
aφού διατηρείς τα σκεύη τους, δηλαδή τους κακούς λογισμούς;
Δώσε τους πίσω την εγγύηση κι ευθύς θα αναχωρ
ήσουν.

Όταν με πολεμούν πονηροί λογισμοί, έλεγε ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός, κάνω
ό,τι θα έκανε ο διαβάτης που θα έβλεπε ξαφνικά στην ερημιά που περπατεί να
τον κυνηγά κάποιο θηρίο. Βρίσκει ένα δέντρο και σκαρφαλώνει επάνω για να σωθεί.
Κι εγώ καταφεύγω στον Θεό με την προσευχή και γλιτώνω από την επίθεσή τους.

                                                                           (Από το Γεροντικό)

 

                            H Taπεινοφροσύνη

                                                         https://fdathanasiou.files.wordpress.com/2011/03/cf85cf80cebfcebccebfcebdceae-cebaceb1ceb9-ceb1ceb3ceaccf80ceb7-3.jpg


  Ρώτησαν τον Aββά Λογγίνο:
-Ποιά αρετή είναι η μεγαλύτερη απ' όλες;
  Kαι απάντησε:
-Σκέφτομαι ότι η υπερηφάνεια είναι το μεγαλύτερο απ'όλα τα πάθη αφού
 και από τον ουρανό μπόρεσε να ρίξει κάποιους (δηλαδή τον Εωσφόρο και
 το τάγμα του ) έτσι και η ταπεινοφροσύνη είναι η μεγαλύτερη απ'όλες τις
 αρετές.
   Γιατί κι απ' αυτά τα τάρταρα μπορεί να ανεβάσει έναν άνθρωπο ακόμα και
 αν είναι αμαρτωλός σαν δαίμονας.Να γιατί ο Κύριος πριν απ'όλους μακαρίζει
 τους "πτωχούς τω πνεύματι" δηλαδή τους ταπεινούς.

Ο Aββάς Σισώης έλεγε ότι ο δρόμος που οδηγεί στην ταπεινοφροσύνη είναι
η εγκράτεια, η αδιάλειπτη προσευχή στο Θεό και ο αγώνας να βάζουμε τον
εαυτό μας πιο κάτω από κάθε άνθρωπο.


Ο Αββάς Αντώνιος είπε:
-Είδα όλες τις παγίδες του διαβόλου απλωμένες
πάνω στη γη κι αναστενάζοντας είπα:
Ποιός άραγε τις περνάει (χωρίς να παγιδευτεί);
Και άκουσα μια φωνή να μου λέει
: "Η ταπεινοφροσύνη".

                            (Από το Γεροντικό)


                            Διακονία ασθενών

                  http://www.usnews.com/dims4/USNEWS/1889001/2147483647/resize/652x%3E/quality/85/?url=%2Fcmsmedia%2Fb3%2F35a3f67e6a8ca83d93678093d88e24%2F39454Elderly_Holding_Hand.jpg

       Χθες βράδυ την ώρα που πήγαινα στο ναό για την αγρυπνία, είδα
       σε μια άκρη έναν πατέρα με ένα
παιδάκι σε αναπηρικό καροτσάκι.
       Πλησίασα, αγκάλιασα τον μικρό και τον φίλησα.
       "Είσαι ένας άγγελος, του είπα, το ξέρεις;"
        Και στον πατέρα του είπα:
       "Μεγάλη τιμή για σένα να υπηρετείς έναν άγγελο.  Να χαίρεστε γιατί
        θα πάτε και οι δυό στον Παράδεισο".
        Έλαμψαν από χαρά τα πρόσωπά τους. 
        Αυτοί που διακονούν αρρώστους, αναπήρους κ.λ.π. με αγάπη και υπομονή,
        αν έχουν αμαρτίες, σβήνουν τις αμαρτίες τους με τη θυσία που κάνουν.
       Αν δεν έχουν αμαρτίες, αγιάζονται.

                                         
(...)
        Όσοι υπηρετούν έναν άρρωστο, έναν κατάκοιτο, χρειάζεται πολύ να
       προσέξουν να μην τον κάνουν να γογγύσει.
       Μπορεί να τον υπηρετούν για χρόνια αν όμως μια φορά στο τέλος τον
       κάνουν να γογγύσει, τα χάνουν όλα. 
        Είναι βαρύ να φύγει η ψυχή με γογγυσμό από αυτόν τον κόσμο.
       Αλλά και εκείνους μετά ο πονηρός θα τους βασανίζει λεπταίνοντας
       δήθεν την συνείδησή τους.

                              
                    
("Γέροντος Παισίου Αγιορείτου Λόγοι Δ")

 

                                    Οσία Σοφία 
                             Η ασκήτρια της Παναγιάς

                                                         http://2.bp.blogspot.com/-JZU3kOYpGVI/UAkY3SlFldI/AAAAAAAACsI/mSfovr5UGz0/s400/normal_sofia333.jpg
  " Η εμπιστοσύνη της στο πρόσωπο της Παναγίας ήταν ίδια με την εμπιστοσύνη
    των βρεφών στα πρόσωπα των γονιών τους. Την κοιτούσε διαρκώς στα μάτια
    της εικόνας της, στο υπέρθυρο της μεσημβρινής πόρτας του Ναού της. Αλλά
    και από το ημιυπαίθριο στέκι της,το μισοσβυσμένο τζάκι,στις πέτρες του οποίου
    ανέπαυε τις κρύες νύχτες των υψωμάτων της Κλεισούρας, όπου η θερμοκρασία 
    κατεβαίνει κάτω από τους 15 βαθμούς Κελσίου κάτω του μηδενός,κουλουριασμένη
    σαν φίδι, τη σάρκα Της. Και η Κυρία της Κλεισούρας, η Παναγία, που την θέρμαινε
    και την συντρόφευε δεν την εγκατέλειψε ποτέ αλλά και ως χειρουργός γιατρός σε
    δύσκολες στιγμές την έσωσε θαυματουργικά έτσι που ο ανθρώπινος νους να μην
    μπορεί να συλλάβει το θαύμα".
   
   "Η τροφή της ήταν πάντα λιτή. Βρισκόταν συνέχεια σε νηστεία. Κόκκινες πιπεριές
   ή κανένα πράσσο, ψημμένα στη χόβολη του τζακιού, λίγο τουρσί ντομάτα πράσινη,
   μουχλιασμένη και σε μέρες αρτύσιμες κανένα παστό ψαράκι".
  
 "Αν και κουρελιάρα στην εμφάνιση, η αρετοντυμένη καρδιά της μοίραζε στους φτωχούς
  όλα όσα η καλοσύνη των ανθρώπων της έδινε".

  "Η ισάγγελη ζωή της της χάρισε τα προνόμια του Παραδείσου. Ζούσε στην Κλεισούρα
στην προπτωτική κατάσταση των πρωτοπλάστων συναγελαζομένη με αρκούδες, φίδια,
θηρία του δάσους και όρνεα του ουρανού, τα οποία είχαν οικειότητα μαζί Της, ήσαν φίλοι
Της, ήσαν όπως έλεγε της Παναγίας".

"Το ταξίδι της για τους ουρανούς η Γερόντισσα Σοφία το γνώριζε από καιρό και ετοιμαζόταν
γι' αυτό. Θεωρούσε ότι ζούσε στην εξορία και επιθυμούσε την επιστροφή στην πατρίδα.
Νοσταλγός της Βασιλείας των ουρανών, περίμενε την ευλογημένη ώρα της επιστροφής.
Έλεγε στην ποντιακή διάλεκτο:
" Θα διαβαίνω πλάν. Έρθεν το χαμπάρ' δηλαδή "Θα φύγω. Ήρθε το μήνυμα".
 Παρέδωσε τη μακαρία ψυχή Της εις χείρας Θεού ζώντος κατά την 6ην Μαίου του έτους
 1974".
 

               Μερικές από τις απλές αλλά ψυχοσωτήριες συμβουλές της:
                        "Τα μάτια να βλέπουν και να μην βλέπουν .
                    Τ' αυτιά ν' ακούν και να μην ακούν.
                    Το στόμα να μη βλασφημεί. Κλειδί στο στόμα.
                    Να μη μεταφέρετε λόγια από τον ένα στον άλλο.
                    Να έχετε για όλους αγάπη.
                    Να σκεπάζετε, να σας σκεπάζει ο Θεός.
                    Πολλάν υπομονήν να κάμετε, πολλάν υπομονήν !!!".

                   (Αποσπάσματα από το βιβλίο του Μητροπολίτου Καστορίας
                       κ.Σεραφείμ Παπακώστα "Μια σύγχρονη Μυροφόρος")

 

 

                                    Περί Mετανοίας                 

                                       

                                http://4.bp.blogspot.com/-PVUGmBNpFNY/USHuz1Cw6YI/AAAAAAAAVbM/O1fgapEnpzw/s1600/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%B1+%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82.jpg


        Ένας στρατιώτης ρώτησε τον αββά Μιώς αν άραγε ο Θεός δέχεται
      τη μετάνοια του αμαρτωλού.Και ο αββάς αφού τον δίδαξε με πολλούς
      λόγους, είπε:
      - Πες μου, αγαπητέ. Αν σχιστεί το χιτώνιό σου, το πετάς;
      - Όχι, απάντησε εκείνος. Το ράβω και το χρησιμοποιώ πάλι.
      - Αν λοιπόν εσύ λυπάσαι το ρούχο σου, του είπε τότε ο γέροντας, δεν
        θα λυπηθεί ο Θεός το δικό του πλάσμα;


        Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Ποιμένα:
       - Έκανα αμαρτία μεγάλη και θέλω να μείνω σε μετάνοια τρία χρόνια.
       - Πολύ είναι, του λέει ο γέροντας.
         Ρώτησαν τότε κάποιοι που βρίσκονταν εκεί:
       - Φτάνουν σαράντα μέρες;
       - Πολύ είναι, είπε πάλι ο αββάς.  Εγώ νομίζω πως αν κάποιος άνθρωπος
      μετανοήσει μ΄όλη του την καρδιά και δεν συνεχίσει να αμαρτάνει πια ακόμα
      και σε τρεις ημέρες τον δέχεται ο Θεός.  
                  
                       ("Μικρός Ευεργετινός" Ιερά Μονή Παρακλήτου)

 

 

                          Οι δοκιμασίες στη ζωή μας

                                    http://www.diakonima.gr/wp-content/uploads/2015/04/%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-2.jpg

  Ο καλός Θεός με τις δοκιμασίες παιδαγωγεί σαν καλός Πατέρας τα παιδιά Του,
 από αγάπη, από θεία καλοσύνη και όχι από κακότητα ούτε από κοσμική, νομική
δικαιοσύνη, γιατί θέλει να επιστρέψουν κοντά Του. Επειδή δηλαδή θέλει να σώσει
τα πλάσματά Του και να κληρονομήσουν την ουράνια Βασιλεία Του, επιτρέπει τις
δοκιμασίες  για να παλέψει ο άνθρωπος, να αγωνισθεί,  να δώσει εξετάσεις στην
υπομονή, στους πόνους ώστε να μην μπορεί να πει ο διάβολος:
"Πώς τον ανταμοίβεις αυτόν ή πώς τον σώζεις αφού δεν κόπιασε;" Τον Θεό δεν
Τον ενδιαφέρει αυτή η ζωή αλλά η άλλη. Πρώτα μας φροντίζει για την άλλη ζωή
 και ύστερα γι' αυτήν.                     
                              ("Λόγοι Γέροντος Παισίου Αγιορείτου")

 

 

                                                                                           Η Ησυχία

                                  http://3.bp.blogspot.com/-5x7ElAmo9yU/U7HBZYsugMI/AAAAAAAAAVU/QzbEDKnYWo8/s1600/%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%87%CE%BF%CF%82.jpg

    Τρεις ευσεβείς νέοι, φίλοι μεταξύ τους, ακολούθησαν τρεις διαφορετικούς δρόμους
   για την αγάπη του Χριστού.   

    Ο ένας αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στο να συμφιλιώνει μεταξύ τους, τους
   εχθρούς και αντιπάλους. Τον συγκινούσε βαθειά το έργο του ειρηνοποιού.
    Ο άλλος δοσμένος ολόψυχα στην αγάπη του πλησίον, πήγαινε βάλσαμο παρηγορίας
   στους δυστυχισμένους.
    Ο τρίτος,εραστής της ησυχίας, πήγε στην έρημο να ζήσει ξένος κι άγνωστος ανάμεσα
   στους ασκητές και ερημίτες. 
    Πέρασαν μερικά χρόνια. Ο πρώτος, αηδιασμένος από τις διαμάχες των ανθρώπων που
   δεν είχαν ποτέ σταματημό, πήγε να βρει τον σύντροφό του να δει μήπως εκείνος είχε
   επιτυχία στο έργο του.
     Αλλά κι εκείνος ήταν απογοητευμένος.
Η δυστυχία των συνανθρώπων του ήταν τόσο
μεγάλη
που δεν έφτανε να την ανακουφίσει όπως ήθελε. Κι οι δυό μαζί τότε ξεκίνησαν να
συναντήσουν
τον παλιό τους φίλο να δουν τι κέρδος είχε εκείνος.
    Τον βρήκαν στο ερημητήριό του κι αφού του διηγήθηκαν τα βάσανά τους,τον ρώτησαν
τι απέκτησε
ζώντας τόσα χρόνια αποτραβηγμένος από τον κόσμο.  Εκείνος αντί να τους
αποκριθεί με λόγια,
έκανε τούτο το παράξενο: Πήρε ένα δοχείο, το γέμισε νερό και είπε
στους φίλους του να κοιτάξουν
μέσα.
- Βλέπετε τίποτα; τους ρώτησε.
- Νερό ταραγμένο.
  Ύστερα από λίγο, όταν το νερό είχε ηρεμήσει πια, τους είπε να ξανακοιτάξουν μέσα.
 -Τι βλέπετε;
 -Ta πρόσωπά μας, αποκρίθηκαν εκείνοι.
 -Να λοιπόν τι απέκτησα στην ηρεμία της ερήμου είπε τότε ο ησυχαστής. Βλέπω κάθε μέρα
και
γνωρίζω καλύτερα τον εαυτό μου και τις αδυναμίες μου. Αγωνίζομαι να διορθωθώ.
  Οι άλλοι δυο
συμφώνησαν πως ο ερημίτης είχε δίκιο.

 (Από το "Γεροντικόν" της Ηγουμένης Θεοδώρας Χαμπάκη)