agiosiannis1

Ψυχωφέλιμα

Πνευματικοί κίνδυνοι

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Να προσέχετε πολύ, για να μήν περάσετε τη ζωή σας στην έρημο με αμέλεια, γιατί τότε θα χαθεί το πάν.

 Η ενασχόλησή σας δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στις προσευχές και στις νηστείες, αλλά να μελετάτε σε βάθος τον εαυτό σας.

 Αν δεν υπάρχει αυτοέλεγχος, τότε δεν γίνεται επιμέλεια της ψηχής και δεν δίνει τους καρπούς που ποθείτε.

 Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή είναι μέσα για να πετύχετε το σκοπό της σωτηρίας καί όχι ο σκοπός.

 Να το θυμάστε συνεχώς, για να μήν ξεφύγετε απο την αποστολή σας και αποτύχετε στο σκοπό σας.

 Να ξέρετε ότι πολλοί νηστευτές και εργάτες των σωματικών ασκήσεων, επειδή θεώρησαν τα μέσα ώς σκοπό, απέτυχαν στην ζωή τους.

ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ

Ό Χριστός, στήν επί του Όρους ομιλία, θέτει τίς πνευματικές συντεταγμένες στή ζωή του άνθρωπου πού πιστεύει, στό πώς καλείται νά ζήσει στον κόσμο της μέριμνας, του άγχους, της αγωνίας, του φόβου.
«Μή μεριμνάτε γιά τή ζωή σας, τί θά φάτε καί τί θά πιείτε ούτε γιά τό σώμα σας, τί θά ντυθείτε. Ή ψυχή δέν είναι σπουδαιότερη άπό την τροφή; Καί τό σώμα δέν είναι σπουδαιότερο από τό ντύσιμο;» (Ματθ. 6,25).
Οί λόγοι αυτοί, οι όποίοι ίσως στίς μέρες μας είναι πιό επίκαιροι άπό ποτέ, δείχνουν ότι ή επιβίωση καί ή ευτυχία στή ζωή μπορούν νά έρθουν μόνο μέσα άπό τήν εμπιστοσύνη στόν Θεό, στό θέλημα καί την αγάπη του. Αυτές οί συντεταγμένες μπορεί νά φαντάζουν αδιανόητες γιά τόν όρθολογιστή άνθρωπο, αυτόν πού εμπιστεύεται τόν δικό του τρόπο θέασης του κόσμου, τίς δυνάμεις του, αυτόν πού θεοποιεί τό θέλημα του, αλλά είναι ή μόνη αλήθεια.

Η ψυχή καί ή τροφή

«Ή ψυχή είναι σπουδαιότερη άπό τήν τροφή». Ό Χριστός μετατοπίζει τήν προτεραιότητα της ύπαρξης άπό τήν τροφή καί ό,τι αυτή καλύπτει -τήν επιβίωση, τήν απόλαυση, τήν αυτάρκεια- στήν ψυχή, στό πνευματικό σημείο της ύπαρξης. Ή ψυχή είναι δωρεά τοΰ Θεοΰ. Ή προτεραιότητα της ψυχής κάνει τόν άνθρωπο νά μήν αγωνιά γιά τήν υλική τροφή, διότι γνωρίζει ότι αυτή υπάρχει γιά τήν παράταση της ζωής καί τήν αναστολή τοΰ θανάτου, χωρίς αυτό νά σημαίνει Οτι δέν θά εργαστεί, δέν θά παλέψει νά τήν έχει, δέν θά βοηθήσει όσους δέν μποροΰν νά τήν εξασφαλίσουν.

Ό άνθρωπος ό όποιος δέν προσκολλάται στήν τροφή καί τά υλικά αγαθά, διαλέγει τήν όδό της αγάπης. Καί εμπιστεύεται τόν Θεό, πού αγαπά τά πετεινά του ούρανοΰ καί τά συντηρεί, γνωρίζοντας ότι δέν θά εγκαταλείψει ούτε εκείνον. Αυτός πού θεωρεί ότι ή ψυχή είναι σπουδαιότερη άπό τήν τροφή καί εμπιστεύεται τόν Θεό, ζει τήν πρόνοια τοΰ Θεού πίσω άπό κάθε περιστατικό, άλλά καί κάθε περίσταση της ζωής του, έκεί Οπου ό ίδιος δέν έχει κάνει λάθος επιλογές ή δέν έχει νικηθεί με τή θέληση του άπό τά πάθη του. Καί όταν ακόμη διαπράττει λάθη, καί πάλι έρχεται εις εαυτόν καί αφήνει τόν Θεό νά χαράξει νέες προοπτικές.

Τό σώμα καί ή ενδυμασία

«Τό σώμα είναι σπουδαιότερο άπό τό ντύσιμο». Τό ντύσιμο εξασφαλίζει τήν προστασία τοΰ άνθρωπου άπό τίς κλιματικές συνθήκες, άλλά καί τήν αποδοχή τοΰ άνθρωπου σέ κοινωνικό επίπεδο. '0 ντυμένος άνθρωπος μπορεί νά συνάψει σχέσεις, διότι οί άλλοι δέν τόν αποστρέφονται, ούτε τόν περιφρονούν, ούτε τόν φοβούνται. Ό άνθρωπος, βεβαίως, μετατρέπει τά ενδύματα σέ στολίδια της ύπαρξης του, μέ αποτέλεσμα νά θεοποιεί τήν εμφάνιση του. Νά χαρακτηρίζει τούς άλλους αναλόγως μέ τό τί φορούν καί έτσι έχει άγχος γιά τήν ένδυση του. Ή ενδυμασία γίνεται επίδειξη του εσωτερικού κόσμου μας καί στόχος της εργασίας μας.
Όμως καί εδώ ό Χριστός ζητά άπό εμάς νά εμπιστευθούμε τόν Θεό. Κανείς άπό εμάς δέν μπορεί νά αλλάξει ουσιαστικά τήν όψη του, νά προσθέσει ύψος στό ανάστημα του. Ή όψη μας, τό σώμα μας, υπάρχουν γιά νά δίδονται στόν Θεό, νά φανερώνουν τίς προτεραιότητες της καρδιάς μας καί νά μη γίνονται αφορμή περηφάνιας καί πρόκλησης.

Αυτός πού θεωρεί ότι τό σώμα είναι σπουδαιότερο άπό τό ντύσιμο ζεί τήν πρόνοια τοϋ Θεού, όπως τά κρίνα τού άγρού. Δοξολογεί τόν Θεό γιά τή ζωή πού τού έδωσε καί βλέπει τήν αξία τού κάλλους Οχι στήν επίδειξη της ενδυμασίας ή σέ κάθε μορφή τοΰ φαίνεσθαι, άλλά στή δυνατότητα της αγάπης καί της κοινωνίας, όπως αυτές εκφράζονται καί σωματικά. Μέ τό χαμόγελο. Μέ τήν τρυφερότητα. Μέ τό κοίταγμα του άλλου. Μέ τήν προσφορά ελεημοσύνης διά των χειρών. Μέ τό αγκάλιασμα όλων, ακόμη καί τών έχθρων.

Η Βασιλεία καί ή δικαιοσύνη

"Ετσι ό τελικός λόγος τοΰ Χριστού αποκτά μιάν άλλη διάσταση. «Γι’ αυτό πρώτα άπ όλα νά επιζητείτε τή Βασιλεία του Θεού καί τήν επικράτηση του θελήματος Του καί όλα αυτά θά ακολουθήσουν» (Ματθ. 6,33).
Ή Βασιλεία του Θεού είναι ή αγάπη καί ή ελευθερία. Καί ή δικαιοσύνη, τό θέλημα Του, έχει νά κάνει μέ τό μοίρασμα κάθε άγαθού, μέ τή νίκη τής αγάπης καί Οχι του φαίνεσθαι, μέ τήν υπέρβαση του θανάτου καί όχι απλώς μέ τήν αναστολή του. Καί ό θάνατος νικιέται διά τής πίστεως καί τής κοινωνίας μέ τόν Θεό τής αγάπης καί μέ τήν κοινωνία πρός Ολους.

Ζούμε σέ μιά εποχή μέριμνας. Αγωνίας. Φόβου. Προσανατολίσαμε τή ζωή μας στήν τροφή, τά αγαθά, τό φαίνεσθαι. Αγνοήσαμε τίς προτεραιότητες τής ψυχής, όπως οί πνευματικές συντεταγμένες τής πίστης μας υποδεικνύουν. Υποκαταστήσαμε τήν πρόνοια του Θεού μέ τά υλικά αγαθά, μέ αποτέλεσμα οί εξουσίες τοΰ κόσμου τούτου νά μάς έχουν νικήσει. Καί ή αγωνία μας έγκειται στήν επιβίωση καί τήν αυτάρκεια μας, όχι στήν κοινωνία μέ τόν Θεό καί τόν πλησίον. Ή αλλαγή μπορεί νά έρθει στήν καρδιά τοϋ καθενός, ακόμη κι άν ό κόσμος θά παραμείνει στή θεοποίηση τών δικών του δυνάμεων. Καί όποιος αλλάζει εντός του, αφήνοντας τήν πρόνοια του Θεού καί τήν αγάπη Του νά ανοίξουν δρόμους, σέ τίποτε δέν θά υστερήσει. Σ' αυτόν τόν κόσμο ζητά ή πίστη νά ζούμε!

Φωνή Κυρίου (Αποστολική Διακονία) 28 Ιουνίου 2020 π. Θ.Μ.

 

 

     

Οι άγιοι Ανάργυροι κοινωνούν ασθενή και τον θεραπεύουν

                         

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2001 – διηγείται ο Στυλιανός … – έπαθα ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο (θρομβωτικό) και το αριστερό χέρι και πόδι ήταν σε πλήρη ακινησία.

Ο λόγος μου ήταν αργός και όχι σταθερός. Έμεινα στο Νοσοκομείο δέκα μέρες και ύστερα πήγα στο σπίτι.

Κατά το τέλος Δεκεμβρίου του ιδίου έτους άρχισα να σηκώνωμαι και να κυκλοφορώ με μπαστούνι.

Στις 9 Ιανουαρίου 2002 και ενώ έκανα αντιπηκτική αγωγή, παθαίνω το δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο και ταυτόχρονα πνευμονική εμβολή.

Πάλι το αριστερό χέρι και πόδι μένουν χωρίς κίνηση. Οι γιατροί λένε ότι δεν υπάρχει σωτηρία για μένα.

Μ’ αυτή την αγωγή δεν δικαιολογείται ο θρόμβος που προκάλεσε το εγκεφαλικό και την πνευμονική εμβολή.

Βρίσκομαι και πάλι στο ΑΧΕΠΑ στο κρεββάτι του πόνου.

Στις εννέα προς δέκα Ιανουαρίου, στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα, ενώ με είχε πάρει για λίγο ο ύπνος, ξύπνησα και είδα όλο τον θάλαμο φωτισμένο άπλετα με ένα λευκό φως που δεν μπορώ να το περιγράψω.

Γύρισα προς την πόρτα και αντί να δω κάποια νοσηλεύτρια, βλέπω δυο άνδρες με γαλάζια άμφια, με μορφή γαλήνια, την οποία γαλήνη μετάδωσαν και σε μένα πριν ακόμη τους μιλήσω.

Όταν πλησίασαν κοντά μου τους ρώτησα ποιοι είναι και με πραεία φωνή μου είπαν: «Ο Κοσμάς και ο Δαμιανός είμαστε, Στυλιανέ, γιατροί είμαστε».

Ο ένας κρατούσε ένα μικρό Άγιο Ποτήριο με την λαβίδα. Ο άλλος ένα δοχείο γυάλινο με ένα Σταυρό στην μέση και τρία κλωνάρια βασιλικό.

Πλησίασαν, με ράντισαν με τον αγιασμό και έπειτα ράντισαν και τον άλλο ασθενή του θαλάμου, τον Αναστάσιο από ένα χωριό της Κοζάνης.

Στην συνέχεια έρχονται να με κοινωνήσουν. Τους είπα ότι την προηγούμενη μέρα το απόγευμα είχα φάει κρέας και μου απάντησαν: «Μη στενοχωριέσαι, εμείς το γνωρίζουμε. Και ένα να γνωρίζης. Αυτόν που εμείς φέραμε σε σένα, Αυτόν και εσύ από εδώ και στο εξής θα δίνεις στους ανθρώπους».

Μου έδωσαν το μάκτρο και με κοινώνησαν. Το ίδιο έκαναν και στον Αναστάση. Αφού μας ευλόγησαν, έφυγαν και το φως έσβησε μόνο του.

Τότε τινάχθηκα πάνω στο κρεββάτι και ένιωσα κάτι παράξενο. Πριν ακόμα αρχίσω να σκέφτωμαι και να συνειδητοποιώ τι συνέβη, ένιωθα την ευλογία τους.

Έβγαλα από το στόμα μου τον Άγιο Άρτο και το χέρι μου κοκκίνισε. Τότε κατάλαβα πως ήταν κάτι το αληθινό, κάτι το υπαρκτό.

Με δέος τον κατέλυσα. Δόξασα τον Θεό και πραγματικά περίμενα με αγάπη μέσα μου τον θάνατο.

Αλλά συνέβη το αντίθετο. Ενώ ήμουν με 80 τοις εκατό αναπηρία και σύμφωνα με το νόμο 2643 ήμουν άτομο με ειδικές ανάγκες, από εκείνη την στιγμή άρχισαν όλα να πηγαίνουν προς το καλύτερο.

Η αποκατάσταση της υγείας μου ήταν γρήγορη, θεαματική και οι γιατροί απορούσαν γι’ αυτό.

Όταν μετά από λίγους μήνες βρέθηκα με κάποιον Γέροντα Αγιορείτη και του διηγήθηκα όλα αυτά, μου είπε: «Στυλιανέ, τι ήταν αυτό που σου έφεραν οι Άγιοι εκείνη τη νύχτα;

Ήταν ο Χριστός, το Σώμα και το Αίμα Του, η θεία Κοινωνία.

Ποιος είναι αυτός που δίνει στους ανθρώπους την θεία Κοινωνία; Ο Ιερέας. Στυλιανέ, παιδί μου, ήρθε η ώρα για τον θάνατο, όχι τον πνευματικό, αλλά τον θάνατο του παλαιού Στυλιανού, ήρθε η ώρα για να γίνης Ιερέας».

Έτσι στις 14-12-2003, χωρίς προηγουμένως να το έχω σκεφθή ποτέ, χειροτονήθηκα Διάκονος από τα ευλογημένα χέρια του αειμνήστου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κυρού Αντωνίου, και στις 23-5-2004 πρεσβύτερος σε ηλικία 41 ετών.

Από το βιβλίο: Ασκητές μέσα στον κόσμο, τ. Α’, Άγιον Όρος 2009, σελ. 394.

 

  Οι Λογισμοί

                            http://4.bp.blogspot.com/-4QsH2FjFb4s/UAUCttOK2eI/AAAAAAAAApA/Q6IvSLf3UB0/s1600/%CF%83%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B1+%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%87%CE%BF%CE%AF.jpg

Κάποιος αδελφός εμπιστεύτηκε με λύπη στον Όσιο Σισώη, πως παρόλο
που αγωνίζεται σκληρά, δε μπορούσε να ελευθερωθεί από τα πάθη του.
-Πώς να ελευθερωθείς από αυτά παιδί μου, του αποκρίθηκε ο Άγιος Γέροντας,
aφού διατηρείς τα σκεύη τους, δηλαδή τους κακούς λογισμούς;
Δώσε τους πίσω την εγγύηση κι ευθύς θα αναχωρ
ήσουν.

Όταν με πολεμούν πονηροί λογισμοί, έλεγε ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός, κάνω
ό,τι θα έκανε ο διαβάτης που θα έβλεπε ξαφνικά στην ερημιά που περπατεί να
τον κυνηγά κάποιο θηρίο. Βρίσκει ένα δέντρο και σκαρφαλώνει επάνω για να σωθεί.
Κι εγώ καταφεύγω στον Θεό με την προσευχή και γλιτώνω από την επίθεσή τους.

                                                                           (Από το Γεροντικό)

 

                            H Taπεινοφροσύνη

                                                         https://fdathanasiou.files.wordpress.com/2011/03/cf85cf80cebfcebccebfcebdceae-cebaceb1ceb9-ceb1ceb3ceaccf80ceb7-3.jpg


  Ρώτησαν τον Aββά Λογγίνο:
-Ποιά αρετή είναι η μεγαλύτερη απ' όλες;
  Kαι απάντησε:
-Σκέφτομαι ότι η υπερηφάνεια είναι το μεγαλύτερο απ'όλα τα πάθη αφού
 και από τον ουρανό μπόρεσε να ρίξει κάποιους (δηλαδή τον Εωσφόρο και
 το τάγμα του ) έτσι και η ταπεινοφροσύνη είναι η μεγαλύτερη απ'όλες τις
 αρετές.
   Γιατί κι απ' αυτά τα τάρταρα μπορεί να ανεβάσει έναν άνθρωπο ακόμα και
 αν είναι αμαρτωλός σαν δαίμονας.Να γιατί ο Κύριος πριν απ'όλους μακαρίζει
 τους "πτωχούς τω πνεύματι" δηλαδή τους ταπεινούς.

Ο Aββάς Σισώης έλεγε ότι ο δρόμος που οδηγεί στην ταπεινοφροσύνη είναι
η εγκράτεια, η αδιάλειπτη προσευχή στο Θεό και ο αγώνας να βάζουμε τον
εαυτό μας πιο κάτω από κάθε άνθρωπο.


Ο Αββάς Αντώνιος είπε:
-Είδα όλες τις παγίδες του διαβόλου απλωμένες
πάνω στη γη κι αναστενάζοντας είπα:
Ποιός άραγε τις περνάει (χωρίς να παγιδευτεί);
Και άκουσα μια φωνή να μου λέει
: "Η ταπεινοφροσύνη".

                            (Από το Γεροντικό)


                            Διακονία ασθενών

                  http://www.usnews.com/dims4/USNEWS/1889001/2147483647/resize/652x%3E/quality/85/?url=%2Fcmsmedia%2Fb3%2F35a3f67e6a8ca83d93678093d88e24%2F39454Elderly_Holding_Hand.jpg

       Χθες βράδυ την ώρα που πήγαινα στο ναό για την αγρυπνία, είδα
       σε μια άκρη έναν πατέρα με ένα
παιδάκι σε αναπηρικό καροτσάκι.
       Πλησίασα, αγκάλιασα τον μικρό και τον φίλησα.
       "Είσαι ένας άγγελος, του είπα, το ξέρεις;"
        Και στον πατέρα του είπα:
       "Μεγάλη τιμή για σένα να υπηρετείς έναν άγγελο.  Να χαίρεστε γιατί
        θα πάτε και οι δυό στον Παράδεισο".
        Έλαμψαν από χαρά τα πρόσωπά τους. 
        Αυτοί που διακονούν αρρώστους, αναπήρους κ.λ.π. με αγάπη και υπομονή,
        αν έχουν αμαρτίες, σβήνουν τις αμαρτίες τους με τη θυσία που κάνουν.
       Αν δεν έχουν αμαρτίες, αγιάζονται.

                                         
(...)
        Όσοι υπηρετούν έναν άρρωστο, έναν κατάκοιτο, χρειάζεται πολύ να
       προσέξουν να μην τον κάνουν να γογγύσει.
       Μπορεί να τον υπηρετούν για χρόνια αν όμως μια φορά στο τέλος τον
       κάνουν να γογγύσει, τα χάνουν όλα. 
        Είναι βαρύ να φύγει η ψυχή με γογγυσμό από αυτόν τον κόσμο.
       Αλλά και εκείνους μετά ο πονηρός θα τους βασανίζει λεπταίνοντας
       δήθεν την συνείδησή τους.

                              
                    
("Γέροντος Παισίου Αγιορείτου Λόγοι Δ")

 

                                    Οσία Σοφία 
                             Η ασκήτρια της Παναγιάς

                                                         http://2.bp.blogspot.com/-JZU3kOYpGVI/UAkY3SlFldI/AAAAAAAACsI/mSfovr5UGz0/s400/normal_sofia333.jpg
  " Η εμπιστοσύνη της στο πρόσωπο της Παναγίας ήταν ίδια με την εμπιστοσύνη
    των βρεφών στα πρόσωπα των γονιών τους. Την κοιτούσε διαρκώς στα μάτια
    της εικόνας της, στο υπέρθυρο της μεσημβρινής πόρτας του Ναού της. Αλλά
    και από το ημιυπαίθριο στέκι της,το μισοσβυσμένο τζάκι,στις πέτρες του οποίου
    ανέπαυε τις κρύες νύχτες των υψωμάτων της Κλεισούρας, όπου η θερμοκρασία 
    κατεβαίνει κάτω από τους 15 βαθμούς Κελσίου κάτω του μηδενός,κουλουριασμένη
    σαν φίδι, τη σάρκα Της. Και η Κυρία της Κλεισούρας, η Παναγία, που την θέρμαινε
    και την συντρόφευε δεν την εγκατέλειψε ποτέ αλλά και ως χειρουργός γιατρός σε
    δύσκολες στιγμές την έσωσε θαυματουργικά έτσι που ο ανθρώπινος νους να μην
    μπορεί να συλλάβει το θαύμα".
   
   "Η τροφή της ήταν πάντα λιτή. Βρισκόταν συνέχεια σε νηστεία. Κόκκινες πιπεριές
   ή κανένα πράσσο, ψημμένα στη χόβολη του τζακιού, λίγο τουρσί ντομάτα πράσινη,
   μουχλιασμένη και σε μέρες αρτύσιμες κανένα παστό ψαράκι".
  
 "Αν και κουρελιάρα στην εμφάνιση, η αρετοντυμένη καρδιά της μοίραζε στους φτωχούς
  όλα όσα η καλοσύνη των ανθρώπων της έδινε".

  "Η ισάγγελη ζωή της της χάρισε τα προνόμια του Παραδείσου. Ζούσε στην Κλεισούρα
στην προπτωτική κατάσταση των πρωτοπλάστων συναγελαζομένη με αρκούδες, φίδια,
θηρία του δάσους και όρνεα του ουρανού, τα οποία είχαν οικειότητα μαζί Της, ήσαν φίλοι
Της, ήσαν όπως έλεγε της Παναγίας".

"Το ταξίδι της για τους ουρανούς η Γερόντισσα Σοφία το γνώριζε από καιρό και ετοιμαζόταν
γι' αυτό. Θεωρούσε ότι ζούσε στην εξορία και επιθυμούσε την επιστροφή στην πατρίδα.
Νοσταλγός της Βασιλείας των ουρανών, περίμενε την ευλογημένη ώρα της επιστροφής.
Έλεγε στην ποντιακή διάλεκτο:
" Θα διαβαίνω πλάν. Έρθεν το χαμπάρ' δηλαδή "Θα φύγω. Ήρθε το μήνυμα".
 Παρέδωσε τη μακαρία ψυχή Της εις χείρας Θεού ζώντος κατά την 6ην Μαίου του έτους
 1974".
 

               Μερικές από τις απλές αλλά ψυχοσωτήριες συμβουλές της:
                        "Τα μάτια να βλέπουν και να μην βλέπουν .
                    Τ' αυτιά ν' ακούν και να μην ακούν.
                    Το στόμα να μη βλασφημεί. Κλειδί στο στόμα.
                    Να μη μεταφέρετε λόγια από τον ένα στον άλλο.
                    Να έχετε για όλους αγάπη.
                    Να σκεπάζετε, να σας σκεπάζει ο Θεός.
                    Πολλάν υπομονήν να κάμετε, πολλάν υπομονήν !!!".

                   (Αποσπάσματα από το βιβλίο του Μητροπολίτου Καστορίας
                       κ.Σεραφείμ Παπακώστα "Μια σύγχρονη Μυροφόρος")

 

 

                                    Περί Mετανοίας                 

                                       

                                http://4.bp.blogspot.com/-PVUGmBNpFNY/USHuz1Cw6YI/AAAAAAAAVbM/O1fgapEnpzw/s1600/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%B1+%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82.jpg


        Ένας στρατιώτης ρώτησε τον αββά Μιώς αν άραγε ο Θεός δέχεται
      τη μετάνοια του αμαρτωλού.Και ο αββάς αφού τον δίδαξε με πολλούς
      λόγους, είπε:
      - Πες μου, αγαπητέ. Αν σχιστεί το χιτώνιό σου, το πετάς;
      - Όχι, απάντησε εκείνος. Το ράβω και το χρησιμοποιώ πάλι.
      - Αν λοιπόν εσύ λυπάσαι το ρούχο σου, του είπε τότε ο γέροντας, δεν
        θα λυπηθεί ο Θεός το δικό του πλάσμα;


        Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Ποιμένα:
       - Έκανα αμαρτία μεγάλη και θέλω να μείνω σε μετάνοια τρία χρόνια.
       - Πολύ είναι, του λέει ο γέροντας.
         Ρώτησαν τότε κάποιοι που βρίσκονταν εκεί:
       - Φτάνουν σαράντα μέρες;
       - Πολύ είναι, είπε πάλι ο αββάς.  Εγώ νομίζω πως αν κάποιος άνθρωπος
      μετανοήσει μ΄όλη του την καρδιά και δεν συνεχίσει να αμαρτάνει πια ακόμα
      και σε τρεις ημέρες τον δέχεται ο Θεός.  
                  
                       ("Μικρός Ευεργετινός" Ιερά Μονή Παρακλήτου)

 

 

                          Οι δοκιμασίες στη ζωή μας

                                    http://www.diakonima.gr/wp-content/uploads/2015/04/%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-2.jpg

  Ο καλός Θεός με τις δοκιμασίες παιδαγωγεί σαν καλός Πατέρας τα παιδιά Του,
 από αγάπη, από θεία καλοσύνη και όχι από κακότητα ούτε από κοσμική, νομική
δικαιοσύνη, γιατί θέλει να επιστρέψουν κοντά Του. Επειδή δηλαδή θέλει να σώσει
τα πλάσματά Του και να κληρονομήσουν την ουράνια Βασιλεία Του, επιτρέπει τις
δοκιμασίες  για να παλέψει ο άνθρωπος, να αγωνισθεί,  να δώσει εξετάσεις στην
υπομονή, στους πόνους ώστε να μην μπορεί να πει ο διάβολος:
"Πώς τον ανταμοίβεις αυτόν ή πώς τον σώζεις αφού δεν κόπιασε;" Τον Θεό δεν
Τον ενδιαφέρει αυτή η ζωή αλλά η άλλη. Πρώτα μας φροντίζει για την άλλη ζωή
 και ύστερα γι' αυτήν.                     
                              ("Λόγοι Γέροντος Παισίου Αγιορείτου")

 

 

                                                                                           Η Ησυχία

                                  http://3.bp.blogspot.com/-5x7ElAmo9yU/U7HBZYsugMI/AAAAAAAAAVU/QzbEDKnYWo8/s1600/%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%87%CE%BF%CF%82.jpg

    Τρεις ευσεβείς νέοι, φίλοι μεταξύ τους, ακολούθησαν τρεις διαφορετικούς δρόμους
   για την αγάπη του Χριστού.   

    Ο ένας αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στο να συμφιλιώνει μεταξύ τους, τους
   εχθρούς και αντιπάλους. Τον συγκινούσε βαθειά το έργο του ειρηνοποιού.
    Ο άλλος δοσμένος ολόψυχα στην αγάπη του πλησίον, πήγαινε βάλσαμο παρηγορίας
   στους δυστυχισμένους.
    Ο τρίτος,εραστής της ησυχίας, πήγε στην έρημο να ζήσει ξένος κι άγνωστος ανάμεσα
   στους ασκητές και ερημίτες. 
    Πέρασαν μερικά χρόνια. Ο πρώτος, αηδιασμένος από τις διαμάχες των ανθρώπων που
   δεν είχαν ποτέ σταματημό, πήγε να βρει τον σύντροφό του να δει μήπως εκείνος είχε
   επιτυχία στο έργο του.
     Αλλά κι εκείνος ήταν απογοητευμένος.
Η δυστυχία των συνανθρώπων του ήταν τόσο
μεγάλη
που δεν έφτανε να την ανακουφίσει όπως ήθελε. Κι οι δυό μαζί τότε ξεκίνησαν να
συναντήσουν
τον παλιό τους φίλο να δουν τι κέρδος είχε εκείνος.
    Τον βρήκαν στο ερημητήριό του κι αφού του διηγήθηκαν τα βάσανά τους,τον ρώτησαν
τι απέκτησε
ζώντας τόσα χρόνια αποτραβηγμένος από τον κόσμο.  Εκείνος αντί να τους
αποκριθεί με λόγια,
έκανε τούτο το παράξενο: Πήρε ένα δοχείο, το γέμισε νερό και είπε
στους φίλους του να κοιτάξουν
μέσα.
- Βλέπετε τίποτα; τους ρώτησε.
- Νερό ταραγμένο.
  Ύστερα από λίγο, όταν το νερό είχε ηρεμήσει πια, τους είπε να ξανακοιτάξουν μέσα.
 -Τι βλέπετε;
 -Ta πρόσωπά μας, αποκρίθηκαν εκείνοι.
 -Να λοιπόν τι απέκτησα στην ηρεμία της ερήμου είπε τότε ο ησυχαστής. Βλέπω κάθε μέρα
και
γνωρίζω καλύτερα τον εαυτό μου και τις αδυναμίες μου. Αγωνίζομαι να διορθωθώ.
  Οι άλλοι δυο
συμφώνησαν πως ο ερημίτης είχε δίκιο.

 (Από το "Γεροντικόν" της Ηγουμένης Θεοδώρας Χαμπάκη)